Κριτική σκέψη και παιδιά.

Ο Skinner ψυχολόγος που μελετούσε την ανθρώπινη συμπεριφορά    έλεγε στους φοιτητές του: ''Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι αν μπορούν οι μηχανές να σκέφτονται αλλά αν μπορεί να σκέφτεται ο άνθρωπος" ενώ ο Χείλων ο Λακεδαιμόνιος  ένας από τους 7 σοφούς της αρχαιότητας ανέφερε" Μη προτρεχέτω η γλώττα της διανοίας " .
Η σκέψη είναι  μηχανισμός του νου και σαν μηχανισμός απαιτεί να κατανοήσεις την κατασκευή του και μετά αφού τον μάθεις μπορείς με τη χρήση του να ερμηνεύεις ,να απεικονίζεις και να κατανοείς τον κόσμο σου κάνοντας προβλέψεις πάνω σε αυτόν ώστε να φτάσεις στο καλύτερο αποτέλεσμα για σένα και τους άλλους γύρω σου.

Ένας φίλος  και καθηγητής σε ένα από τα Πανεπιστήμια μας κάποτε σε μια φιλική συγκέντρωση μου είπε :" Όταν μας  έρχονται  πρωτοετείς φοιτητές πάντα τους βάζω ένα τεστ.Θέλω να δω πως σκέφτονται, Έτσι έκανα και φέτος.Αποτέλεσμα ?Για άλλη μια φορά απέτυχαν.Έγραψαν κάτω από τη βάση.Εκείνο που μου κάνει  εντύπωση  "συνέχισε,"ήταν ότι δεν τους βάζω ποτέ κάτι που όσο και να σκέφτονταν δεν έχουν τη γνώση να απαντήσουν  και ειδικά φέτος δεν περίμενα την αποτυχία.Βλέπεις  φέτος  αυτά που  ζήτησα βασίζονταν στα θέματα των Πανελλήνιων εξετάσεων όπου όλοι  είχαν εισαγωγικό βαθμο πάνω από 17."
Η συζήτηση τότε μεταφέρθηκε στο τι τους μαθαίνουμε και πως μαθαίνουν τα παιδιά και φυσικά καθώς οι περισσότεροι ήμασταν είτε δάσκαλοι είτε καθηγητές σε Γυμνάσιο -Λύκειο προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε αυτό που μας είχε αναφερθεί. Καταλήξαμε στο ότι τα παιδιά δεν έχουν συνδυαστική μνήμη και ούτε κριτική σκέψη.

Έχοντας δίπλα μου αυτό τον καιρό  για πολλούς και διάφορους λόγους   φοιτητές  διαφόρων Πανεπιστημιακών και Τεχνολογικών  Ιδρυμάτων  και συνομιλώντας μαζί τους ,δεν είναι λίγες οι φορές που άκουσα να αναφέρουν" Κ.Βάσω δεν ξέρω πως να το κάνω.Δεν μας έμαθαν."
Τι δεν έμαθαν?Να κάνουν μια εργασία,μία έρευνα,να αναζητούν υποθέσεις και να προσπαθούν να τις αποδείξουν ή να τις απορρίψουν,Δεν έμαθαν να αναλύουν,να συγκρίνουν,να ταξινομούν,να εργάζονται πάνω σε ένα συγκεκριμένο θέμα.Δεν έμαθαν να μαθαίνουν και να σκέφτονται.

Συχνά ως εκπαιδευτικοί και ως γονείς λέμε"Θέλω το παιδί να μάθει να σκέφτεται".Πόσο εύκολα λοιπόν και  "ελαφρά τη καρδία" χρησιμοποιούμε την λέξη" ΣΚΕΨΗ"!!! Γιατί η σκέψη είναι η ανώτερη νοητική διεργασία και χρειάζεται τρόπο και καθημερινή  προσπάθεια -εξάσκηση  να την κατακτήσεις..
Δεν θα χρησιμοποιήσω εξειδικευμένους όρους για το τι είναι σκέψη και να γράψω μια μεγάλη εργασία για αυτή παρόλο που μπορώ να το κάνω.Και ήδη  τώρα σας έδωσα μια "λαϊκή" ερμηνεία της.Σκέψη είναι να μπορώ να κρίνω ανά πάσα στιγμή τι θα χρησιμοποιήσω ,για ποιο λόγο και γιατί συνδυάζοντας άμεσα και στο δευτερόλεπτο όλες τις λεπτομέρειες που έχω στη διάθεσή μου και που με οδηγούν σε μια απόφαση ή λύση πιθανά αποδεκτή από όλους και μέσα στα πλαίσια της καθημερινότητας αλλά και της λογικής.

Στη σκέψη δεν οδηγείσαι με το να παίρνεις το σχολικό βιβλίο ,να διαβάζεις μια συγκεκριμένη ύλη και πάνω σε αυτή να απαντάς ή να δίνεις λύσεις.Αυτό είναι το εύκολο που εγώ λέω πάντα δρόμο "τυφλοσούρτη"δηλαδή "ακολουθώ τυφλά ένα μονοπάτι και έτσι και ξεφύγω χάθηκα". Αυτό το χάθηκα όμως είναι  αυτό που οδηγεί στη σκέψη.Να ξέρω τι πρέπει να κάνω για να βγω από εκεί.Να επιβιώσω προσπαθώντας να κάνω χρήση όσων ξέρω και να προσπαθώ να φανταστώ μια στρατηγική η οποία θα με βγάλει από το άγνωστο τοπίο.
Πιέζονται  όμως τα παιδιά  από τα 6 τους χρόνια μέχρι τα 18 να διαβάζουν την ύλη των βιβλίων τους. Έχει  μετατραπεί όλη τους τη ζωή σε μια αγχωτική καθημερινή αξιολόγηση γνώσεων σχολικών αντικειμένων  που την απαιτούμε όλοι . Από τη μία οι  ίδιοι οι γονείς που  συνέχεια επαναλαμβάνουν  μια φράση 'Διάβασε να μάθεις ώστε να περάσεις κάπου και να πετύχεις" .Υπάρχει έστω μια αναφορά έμμεση στη σκέψη μέσα σε αυτή τη φράση?Πιεσμένοι πια από όσα βλέπουν γύρω τους τα καθοδηγούν σε έναν και μοναδικό σκοπό : να πάρουν ένα πτυχίο. Μα δίνουν ελάχιστο χρόνο στα παιδιά ώστε   για να τους δείξουν πως η πραγματική αξία είναι να σκέφτεσαι όλα όσα έχεις μάθει για να οδηγηθείς σε ένα αποτέλεσμα
 Από την άλλη πάλι εμείς ως εκπαιδευτικοί διδάσκουμε όλα τα γνωστικά αντικείμενα ξεκομμένα το ένα από το άλλο και αποσπασματικά τους μεταδίδουμε γνώσεις επιμένοντας στην παπαγαλία και ελάχιστα στη δημιουργική και κριτική σκέψη (δεν θα αναφερθώ επι της παρούσης στο εκπαιδευτικό σύστημα και τι μας  υποχρεώνει να κάνουμε ως εκπαιδευτικοί) επιδιώκοντας να τους περάσουμε όσα περισσότερα μπορούμε ώστε να φτάσουν οι μαθητές/τριές μας σε αυτό που όλοι έχουν κάνει σκοπό. Να τα καταφέρουν να μπουν στο Πανεπιστήμιο και όταν το πετύχουν λέμε"Κουράστηκε να διαβάζει αλλά τα κατάφερε".Δεν άκουσα κανέναν από εμάς να λέει."Κουράστηκε να μάθει να σκέφτεται αλλά έμαθε και αυτό απέδωσε".

Έτσι φτάσαμε πια στο σημείο να απορούμε με τα νέα παιδιά-εφήβους "που δεν σκέφτονται"  και κατηγορούμε  (τι πιο εύκολο)την κοινωνία , την τηλεόραση  και ό,τι άλλο μας είναι πρόχειρο  για να ρίξουμε τις  ευθύνες  μα ποτέ δεν κοιτάμε τι κάναμε εμείς,.Το σίγουρο είναι όμως πως δεν φταίνε τα παιδιά..Φταίμε εμείς οι ενήλικες  που όταν ήταν ήταν παιδιά θεωρούσαμε και πιστεύαμε πως με τις νουθεσίες μόνο  χωρίς κάποιες διεργασίες να προϋπάρχουν και με το "σπρώξιμο"  καθημερινά του "μάθε το μάθημα σου" θα μάθαιναν να σκέφτονται,Μα δεν είναι έτσι.

Χρειάζεται  τρόπος για να κατακτήσεις τη σκέψη.Χρειάζεται καθημερινή εξάσκηση και μικρές πρακτικές στρατηγικές  ώστε να φτάσει ένα παιδί να αναζητά υποθέσεις ,να συγκρίνει,να ταξινομεί,να κάνει αιτιατές συσχετίσεις και να καταλήγει κάπου.Χρειάζονται όλα αυτά που έχουμε παραμερίσει στο σχολείο και στο σπίτι μας. Συζητήσεις με πολλά "γιατί" "πως" και "πώς" αλλά και "αν".Χρειάζεται να διδαχθούν και να κάνουν  χρήση πλουσιότερου λεξιλογίου τα παιδιά από αυτό που  χρησιμοποιούν σήμερα  αλλά και στρατηγικές που  θα τα  μάθουν να σκέφτονται χρησιμοποιώντας την καθημερινότητά τους.Χρειάζεται να τους μάθουμε πως, ακόμα και αν μια σκέψη που τα οδηγεί σε μια πράξη αποδειχθεί λάθος ,δεν είναι κακό αλλά πως αυτό που συνέβη μπορεί να γίνει εφαλτήριο για να επιστρέψουν  πίσω στο λάθος αποτέλεσμα, να βρουν τι δεν χειρίστηκαν  σωστά (με σκοπό  να μην το επαναλάβουν) και να καθοδηγηθούν έτσι σε  μια νέα σκέψη που θα τα οδηγήσει στην επιτυχία.Χρειάζεται να τους μάθουμε να αισθάνονται και να συναισθάνονται.Να βλέπουν ένα νόμισμα και μια προβληματική κατάσταση από όλες τις πλευρές συνδυάζοντας όλα όσα έχουν μάθει (ανάλογα με την ηλικία τους)  ώστε να φτάσουν στο σημείο ,έχοντας τα δεδομένα που χρειάζονται , μόνα τους να αναρωτιούνται "τι θα γίνει αν" και όχι να τα ρωτάμε εμείς καθοδηγώντας τις πράξεις ή τις σκέψεις του.Για να φτάσει ένα παιδί  στα 12 που θα αρχίσουν να γίνονται ανώτερες νοητικές διεργασίες θα πρέπει να προηγηθούν  από μικρή ηλικία μικρά βήματα προς την κατανόηση του μηχανισμού τους  και αυτό πρέπει να γίνεται και στο σπίτι και στο σχολείο γιατί αυτοί είναι οι δύο πυλώνες που οδηγούν τη σκέψη. .Και  -πραγματικά πρέπει να τα μάθουμε να σκέφτονται γιατί μιλάμε για τη δική τους ζωή και το μέλλον τους.Για να μη φτάσουμε  ξανά στο σημείο κάποιος να πει "Είναι μεγάλη τύχη για τους ηγέτες που οι λαοί τους δεν σκέπτονται"και αυτός ο "κάποιος" δεν ήταν άλλος από τον Αδόλφο Χίτλερ.

Γονείς, μη "λιθοβολείτε"τα παιδιά σας!!

Πολλές φορές ως εκπαιδευτικοί έχουμε δει τους μαθητές μας να κλαίνε,να απελπίζονται. Έχουμε δει τους  μαθητές μας να μετατρέπονται κυριολεκτικά σε ανθρώπινο ράκος όταν δίνουμε βαθμολογίες γραπτών δοκιμασιών ή τους ελέγχους απόδοσης..Παιδιά κλαίνε,θυμώνουν με τον εαυτό τους ,δεν ξέρουν πως να ξεσπάσουν και μετατρέπονται σε σκιές μέσα στις τάξεις ή γίνονται επιθετικοί προς τον εκπαιδευτικό τους αλλά και προς τους συμμαθητές τους.

Πάντα η ίδια απάντηση όταν τα ρωτάς "τι έχεις "και πάντα με τον ίδιο τρόπο.

"Θα με μαλώσουν ΑΝ ΔΕΝ ΦΕΡΩ καλό βαθμό και αν δεν ανεβάσω το βαθμό μου"ή "Τι θα πω στη μαμά μου ή στο μπαμπά μου?Πώς θα τους πω ότι πήρα 7 ή 17 ή 57%?  Φοβάμαι..Πώς να τους το πω?"και εκεί το παιδί ¨σπάει¨ και  σαν εκπαιδευτικός έχεις να παλέψεις με τους φόβους αυτού του παιδιού και ταυτόχρονα να το κάνεις να δει τη μοναδικότητά του.

ΓΟΝΕΙΣ αναγνωρίζετε  κάπου τον εαυτό σας?Πιστεύετε ότι αυτό το λέει το παιδί σας?Για σκεφτείτε λίγο πιο προσεκτικά.Ναι είστε αρκετοί -μην πω πολλοί-οι γονείς που έχετε προκαλέσει στα παιδιά σας όχι μόνο τα συναισθήματα αλλά και τις αντιδράσεις που προανέφερα.
Ακούμε από  πολλούς γονείς την κλασική κουβέντα"Δεν με πειράζει αν φέρει 9 ή 8 η 18 ή 108 .Με ενδιαφέρουν άλλα που θέλω να κατακτήσει" . Μα τότε πως βλέπουμε στα μάτια των παιδιών σας την απόγνωση,το φόβο,τον τρόμο,την κριτική,το πόσο πιεσμένα είναι?Κάτι πάει λάθος.Κάτι δεν λέτε σε εμάς. Γιατί τα παιδιά σας τα βλέπουμε ,τα ζούμε ..
Είστε εσείς που βγαίνετε έξω και καμαρώνετε για τους βαθμούς που πήρε το παιδί σας,για το απουσιολόγιο που του έδωσαν ,για τη σημαία που θα κρατήσει  έχοντας το όμως πιέσει τόσο πολύ που το παιδί σας είναι στην τάξη κυριολεκτικά μια μηχανή που σκέφτεται πως θα ικανοποιήσει τους γονείς του και δεν κοιτάει να μάθει για αυτόν.Το δικό σας "θέλω " προσπαθεί  να καλύψει  και αν δεν το καταφέρει  εσείς σαν γονείς προσφεύγετε στην κακή κριτική.
Είστε εσείς που λέτε πως νοιάζεστε για το καλό του μα όταν δεν μπορεί να κάνει κάτι τα βάζετε με τον εκπαιδευτικό αλλά  και με το ίδιο σας το παιδί απαιτώντας από αυτό να μάθει όλα αυτά που και  εσείς πιθανόν δεν συγκρατήσατε ποτέ στο σχολείο και δεν θυμάστε και σήμερα παρόλο που σας τα δίδαξαν προχωρώντας μάλιστα ακόμα παραπέρα στο χειρότερο στάδιο .Προχωράτε στο να το συγκρίνετε με άλλα παιδιά ή να συγκρίνετε τα άλλα παιδιά με το δικό σας

Και το παιδί σας έρχεται στο σχολείο κυνηγώντας το δικό σας "Θέλω",φοβάται μη σας απογοητεύσει,μην πέσει στα μάτια σας ,μη χάσει το "μπράβο σου παιδί μου"γιατί μάθατε να του το λέτε μόνο κοιτώντας τους βαθμούς του και όχι προσέχοντάς το πχ σε ένα παιχνίδι που ακολουθεί τους κανόνες.
Δεν μπορείτε να καταλάβετε σε τι μετατρέπετε τα παιδιά σας έτσι?Δεν μπορείτε να σκεφτείτε τι ενήλικο δημιουργείτε ..Κάθε νόμισμα έχει 2 όψεις. Έτσι έχουμε και 2 αντιδράσεις παιδιών
Και από τις δύο πλευρές έχουμε παιδιά που τρελαίνονται κυριολεκτικά από τη χαμηλή (για εσάς ) βαθμολογία.
Η μία πλευρά έχει παιδιά που κλαίνε,που ακόμα και αν γνωρίζουν τις αδυναμίες τους εκλιπαρούν κυριολεκτικά για ένα καλύτερο βαθμό και  γίνονται ικέτες για να μη χάσουν τη δική σας αγάπη (γιατί του μάθατε πως η αγκαλιά και η αγάπη πάει με το βαθμό στα μαθήματα αλλά και με  τις επιτυχίες του) αλλά και επειδή φοβούνται τις φωνές σας ,έχει παιδιά που απομονώνονται από το σύνολο και δεν μιλάνε ειδικά αν δεν έχουν διαβάσει καλά επειδή φοβούνται μην αλλάξει ο βαθμός τους και κρύβονται πίσω από τους συμμαθητές τους του μπροστινού θρανίου,παιδιά που έρχονται στο σχολείο και μας λένε"με τρέλανε κυρία.40 ΑΣΚΗΣΕΙΣ μου έβαλε η μαμά να κάνω " και  σε  παρακαλάει να δώσεις 4 παραπάνω εσύ για να γλιτώσει το μαρτύριο των ασκήσεων στο σπίτι,παιδιά που σου λένε"δεν με καταλαβαίνει κυρία ..Εξηγώ πως προσπαθώ αλλά με πιέζει στο σπίτι ΠΟΛΥ.Δεν με καταλαβαίνουν" και εσύ ξέρεις πως πραγματικά προσπαθεί αλλά "δεν το χει" στο βαθμό που οι γονείς περιμένουν και αναρωτιέσαι γιατί δεν βλέπουν τα άλλα που έχει το παιδί τους.
    Από την άλλη πλευρά του νομίσματος έχουμε την άλλη αντίδραση. Περιλαμβάνει αυτά που προανέφερα  αλλά έχει και άλλα...Είναι οι μαθητές που γράφουν στα τετράδιά τους ή στα θρανία τους "είμαι ηλίθιος"όταν δεν παίρνουν μπράβο σε ένα διαγώνισμα ,που "κλέβουν "στα διαγωνίσματα για να μη σας ακούν να λέτε"τι βαθμό πήρες".,που αρχίζουν και συμπεριφέρονται εριστικά στους συμμαθητές τους ειδικά σε αυτούς που δεν είναι καλοί μαθητές ,που προκαλούν προβλήματα γιατί μεταφέρουν την πίεση που νιώθουν στο σπίτι στο σχολείο,είναι το παιδί σας που όλη του η ζωή γίνεται το κυνήγι του βαθμού σαν να είναι πράγματι αυτό και προσπαθεί να κάνει ό,τι μπορεί (ακόμα και να παραβεί κανόνες)για να το πετύχει..Είναι το παιδί που η αριστεία είναι το φάρμακο για όλα  και που αν δεν είναι άριστος είναι "ενα μηδενικό¨"Και αλίμονο αν αυτός ο μαθητής χάσει κάτι..Χάνει τη γη από τα πόδια του..Θεωρεί πως χάνει την κυρίαρχη θέση του.

ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΥΟ πλευρές του νομίσματος έχουμε το ίδιο αποτέλεσμα.Παιδιά σε άσχημη ψυχολογική

κατάσταση.Παιδιά που όλη τους η ζωή είναι οι σχολικοί βαθμοί.Παιδιά που  νιώθουν ανεπαρκή,"χαζά""καθυστερημένα" τα ίδια(είναι λέξεις παιδιών ΄που ακούμε σε περιπτώσεις βαθμολογιών)παιδιά που φοβούνται την αντίδραση των γονιών τους επειδή κυριολεκτικά τα ισοπεδώνουν..Και εμείς βλέπουμε  τις αντιδράσεις  τους τις αναγνωρίζουμε  και σε αρκετές περιπτώσεις προχωρούν ακόμα παραπέρα μα εκεί είναι αδύνατο να επέμβουμε μόνοι μας .Πολλές φορές κρίνεται απαραίτητο να παρέμβει  ειδικος παιδοψυχολόγος γιατί η "ζημιά " στην ψυχή του παιδιού είναι πιο μεγάλη και η πληγή του  πιο βαθιά αλλά δυστυχώς πολλοί γονείς δεν μας ακούτε όταν σας το προτείνουμε..Και φτάνουμε στην εφηβεία και εκεί είναι που αυτά τα παιδιά στις εξετάσεις για τα ΑΕΙ και ΤΕΙ αν αποτύχουν θεωρούν πως τελείωσε η ζωή τους και δυστυχώς κάθε χρόνο πολλά  από αυτά φτάνουν ακόμα και στο σημείο  να κάνουν κακό στον εαυτό τους..

Γονείς μη λιθοβολείτε τα παιδιά σας.Δεν έχουν όλα αυτά που εσείς ονειρεύεστε .Δεν μπορούν να κατέχουν όλα τα γνωστικά αντικείμενα που εσείς πιστεύετε πως είναι θέμα τακτικής και προγραμματισμού να  μάθουν και τα πιέζετε να τα καταφέρουν.Αποδεχτείτε και το 8 και το 15 και το 50 σε ένα μάθημα αν βλέπετε πως το παιδί σας προσπαθεί και δεν τα καταφέρνει. Έχει άλλα τόσα θετικά στοιχεία που θα πρέπει να δείτε. Αγκαλιάστε το παιδί σας για αυτό που είναι και όχι για αυτό που ΘΑ ΘΕΛΑΤΕ να είναι...

ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΓΟΝΕΙΣ -ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ

Μερικές φορές η συνεργασία μεταξύ των γονέων και του σχολείου αμφισβητείται. Αυτό μπορεί να συμβεί όταν ο δάσκαλος ανησυχεί για το μαθητή και οι γονείς δυσκολεύονται να σχετιστούν  με τον δάσκαλο ή να δεχτούν  τις γνώσεις του.

Αποτρέψτε προβλήματα

Ο καλύτερος τρόπος για να αποφευχθεί μια δύσκολη συνεργασία μεταξύ σπιτιού και σχολείου είναι να υπάρχει μια καλή σχέση συνεργασίας με όλους τους γονείς. Αν έχετε δημιουργήσει μια καλή σχέση , οι πιθανότητες είναι μικρές όσον αφορά στο να δημιουργηθούν σημαντικά προβλήματα. Βασικό όμως είναι τα μέρη (γονείς και δάσκαλοι) να συνεργάζονται σε   δύσκολα θέματα.

Όταν οι γονείς αισθάνονται πως οι εκπαιδευτικοί είναι δεκτικοί απέναντί τους (όχι υποτακτικοί )  με σεβασμό για την προσωπικότητά τους,όταν δείχνουν  ότι ενδιαφέρονται για να ακούν τους γονείς και παρουσιάζουν μια θετική στάση απέναντί τους, οι περισσότεροι γονείς τότε συνεργάζονται πιο εύκολα. (Pate & Andrews, 2006).Επιπλέον, φαίνεται να είναι σημαντικό το γεγονός ότι ο δάσκαλος είναι διατεθειμένος να προσφέρει κάτι επιπλέον όταν είναι απαραίτητο για την αντιμετώπση ενός κινδύνου που αφορά το παιδί .Η αμοιβαία επικοινωνία μεταξύ των εκπαιδευτικών και των γονέων, εφόσον και τα δύο μέρη έχουν τη θέση τους -και αυτό έχει διευκρινιστεί από την αρχή - θα προωθήσει τη διαφάνεια στις ενέργειες των δύο μερών ,και τη συνεργασία.

Γονείς που αντιδρούν

Όταν ένα παιδί ή ένας έφηβος αντιμετωπίζει δυσκολίες στο σχολείο, οι περισσότεροι γονείς είναι ευάλωτοι στη συνάντηση με το δάσκαλο ή άλλους επαγγελματίες. Μερικοί γονείς είναι πιο ευάλωτοι από άλλους, και δεν θα προχωρήσουν στη συνάντηση μαζί τους   καθώς είτε  δεν ξέρουν τι είναι αυτό που δημιουργεί τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το παιδί τους και κρατούν αμυντική στάση (από ντροπή ή από θυμό ή γιατί οι προσδοκίες τους σχετικά με το παιδί τους ματαιώνονται και δεν είναι έτοιμοι ή δεν ξέρουν να τις αντιμετωπίσουν)είτε γιατί δεν θέλουν ,παρόλο που βλέπουν το πρόβλημα ,να το παραδεχτούν μπροστά σε κάποιον τρίτο ακόμα και αν είναι ο δάσκαλος των παιδιών τους καθώς θεωρούν ότι μπορούν μόνοι τους να διορθώσουν το «πρόβλημα»και δεν θέλουν κανένας να τους το επισημαίνει. Μιλώντας σε κάποιον είναι από μόνο του ένα ευαίσθητο θέμα, ειδικά αν πρόκειται για θέματα δυσκολιών του παιδιού τους και αυτό το ξέρουν καλά...Οταν ο δάσκαλος καλεί ένα γονέα σε συνάντηση αυτή  πρέπει να υλοποιηθεί με υψηλό βαθμό ευαισθησίας και σεβασμού. Σε αντίθετη περίπτωση oι γονείς εύκολα θα κρατήσουν αμυντική στάση  η οποία μπορεί να προκαλέσει ισχυρές συναισθηματικές αντιδράσεις (μεταξύ δασκάλου και γονέα). Αν ο δάσκαλος γνωρίζει τη γενική στάση που κρατούν οι γονείς σε ζητήματα  που περιστρέφονται γύρω από την ανησυχία τους για το παιδί, μπορεί να βοηθήσει με τον τρόπο του ώστε  να διευκολύνει αυτό το είδος της ενημέρωσης και της συνεργασίας... Μερικοί γονείς όταν είναι ευάλωτοι το δείχνουν αυτό με το να είναι λυπημένοι  ή σιωπηλοί κατά την επικοινωνία  αλλά άλλοι μπορεί να είναι θυμωμένοι και  να προχωρήσουν σε κακή  κριτική του δασκάλου και του σχολείου (παρόλο που δεν έχουν σκοπό ή πρόθεση ο εκπαιδευτικός και το σχολείο να βλάψουν κανένα αλλά αντίθετα θέλουν  να βοηθήσουν ένα νέο παιδί να εντοπίσει και να διορθώσει μια λάθος συμπεριφορά(.. Με το να είναι προετοιμασμένοι   λοιπόν οι δάσκαλοι πως οι γονείς μπορούν να κρατήσουν αυτές τις στάσεις και γνωρίζοντας ότι μπορεί να αντιμετωπίσουν από τη μεριά των γονέων  αυτό το είδος των συναισθηματικών αντιδράσεων, πρέπει να διαθέτουν σχέδια έκτακτης ανάγκης για το τι μπορεί κανείς να πει και να κάνει τη δεδομένη στιγμή.΄Έτσι ο εκπαιδευτικός θα είναι σε θέση να ανταποκριθεί στην  αντίδραση των γονέων με τον κατάλληλο τρόπο και να προωθήσει το διάλογο με τους γονείς και μαζί  να επικεντρωθούν στο  τι ο μαθητής χρειάζεται  όσον αφορά τη βοήθεια και την  υποστήριξη του  τόσο στο σχολείο όσο και στο σπίτι με στόχο την εξάλειψη της προβληματικής κατάστασης.

Λογική η διαφωνία

Πολλοί εκπαιδευτικοί δηλώνουν ότι δυσκολεύονται να αντεπεξέλθουν  στη συνεργασία με τους γονείς γιατί οι γονείς  δεν συμφωνούν μαζί τους για το ότι ο δάσκαλος αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα με έναν μαθητή. Ολο και περισσότεροι εκπαιδευτικοί μεταφέρουν τόσο στους σχολικούς συμβούλους τους  όσο και στις ενδοσχολικές συνεργασίες μεταξύ εκπαιδευτικών  ότι οι γονείς αρνούνται  να δουν ότι υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρόβλημα που αφορά τα παιδιά τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις, ίσως μπορεί να  είναι ένα πλεονέκτημα για το δάσκαλο να γνωρίζει πως η έρευνα εδώ και πολλά χρόνια και από πολλές χώρες ,έχει δείξει ότι οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς πραγματικά σπάνια συμφωνούν για το   ποιο είναι το πρόβλημα  ενός μαθητής (Achenbach, 1987? Renk & Φαρών, 2004). Τα παιδιά και οι νέοι άνθρωποι δεν εμφανίζουν τα ίδια προβλήματα και την ίδια συμπεριφορά. σε όλα τα κοινωνικά πλαίσια. Ενεργούν συχνά με διαφορετικό τρόπο στο σπίτι και διαφορετικά  στο σχολείο, διότι οι διαφορετικές καταστάσεις που βιώνουν  προκαλούν και  διαφορετική συμπεριφορά. Το σπίτι και το σχολείο  έχουν διαφορετικές απαιτήσεις και προσδοκίες και αυτές θα πρέπει να εκπληρώνουν τα παιδιά, ως εκ τούτου αυτό που γίνεται αντιληπτό ως πρόβλημα σε αυτό το πλαίσιο (σχολείο)δεν γίνεται αντιληπτό με τον ίδιο τρόπο στο άλλο .Οι εκπαιδευτικοί λοιπόν έχοντας αυτή τη γνώση θα πρέπει να εξηγήσουν στους γονείς ότι το παιδί ζει σε διαφορετικά κοινωνικά πλαίσια και αυτό σημαίνει και διαφορετική συμπεριφορά Με την αποδοχή  αυτής της συνειδητοποίησης των διαφορετικών πλαισίων δράσης του παιδιού  από τους γονείς (που πράγματι θέλουν χρόνο πολλές φορές να το κατανοήσουν και ο δάσκαλος πρέπει να τους τον δώσει χωρίς να χάσει την επαφή του μαζί τους αλλά διακριτικά να ενημερώνει για το πρόβλημα του παιδιού )μπορούν δίνοντας στοιχεία ο ένας στον άλλο  να καταλήξουν σε μια ολιστική εικόνα του παιδιού.

Συνάντηση με συγκρούσεις

Πολλοί εκπαιδευτικοί δηλώνουν ότι δυσκολεύονται να συνεργαστούν  με τους γονείς, ειδικά αν οι γονείς είναι θυμωμένοι.

 Όταν εργάζονται από κοινού για την ανάπτυξη και την εκπαίδευση των παιδιών, είναι φυσικό πως  δεν θα  συμφωνούν πάντοτε για τα πάντα. Για την αντιμετώπιση των διαφωνιών και των συγκρούσεων ένα μέρος του καθενός  πρέπει να συνεργαστεί στενά με τον άλλο. Οι συγκρούσεις όμως  μπορούν  να θεωρηθούν  ως έκφραση της δέσμευσης και των δύο μερών (γονέων και εκπαιδευτικών) για τη στήριξη της  εκπαίδευσης και μάθησης των μαθητών  καθώς και την ανάπτυξη τους(Nordahl, 2007).Μερικές φορές η σύγκρουση λοιπόν είναι μια αναπόφευκτη έκφραση αυτής της συμφωνίας αν και είναι περίπλοκη. 

Τι γίνεται αν υπάρξει σύγκρουση μεταξύ εκπαιδευτικού και γονέα.

Πρώτα από όλα  είναι σημαντικό να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε γιατί υπάρχει γονική διαφωνία και γιατί οι αντιδρούν έτσι οι γονείς. Η επαγγελματική και παιδαγωγική κατάρτιση του εκπαιδευτικού μπορεί να βοηθήσει για  να ηρεμήσει την κατάσταση .Πώς? Είναι σημαντικό  ο δάσκαλος να  δείχνει ότι αναγνωρίζει τα συναισθήματα που έχουν οι γονείς. Αυτό μπορεί να προωθήσει την εμπιστοσύνη των γονέων και τελικά να τους βοηθήσει να ηρεμήσουν και να ακούσουν όσα έχει να πει ο δάσκαλος.. Συχνά υπάρχει  επίλυση των συγκρούσεων με το να  αναγνωρίζουν και τα δύο μέρη  το δικαίωμα να διαφωνούν, και αυτό βοηθάει ώστε να βρει κανείς περαιτέρω στρατηγικές επίλυσης της σύγκρουσης  υπό το φως της εν λόγω διαφωνίας.

 ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ.. αιτία μιας σύγκρουσης ανάμεσα σε έναν δάσκαλο και ένα γονέα είναι ότι οι γονείς  δεν στηρίζουν ένα μέτρο του σχολείου παρά το ότι αισθάνονται ότι το παιδί έχει προβλήματα. Πιστεύουν ότι αυτοί μόνο έχουν το δικαίωμα να επιβάλλον ένα μέτρο το οποίο θα «συμμορφώσει»το παιδί τους και θεωρούν προσβλητικό το μέτρο και αντιπαιδαγωγικό επειδή επιβάλλεται από το δάσκαλο.

Σε αυτή τη σύγκρουση αυτός που είναι αρμόδιος να λύσει τα ζήτημα είναι ο ίδιος ο εκπαιδευτικός . Στη αρχή  θα πρέπει να βρει έναν χώρο όπου ο γονέας θα ναι πιο ήρεμος και θα νιώθει πιο ασφαλής (πχ να μην είναι παρουσία 10 εκπαιδευτικών στο γραφείο.Ο γονέας νιώθει ευάλωτος και θα προσπαθήσει να επιβληθεί με όποιον τρόπο μπορεί) Κατόπιν και  είναι εξίσου σημαντικό για να ηρεμήσει η κατάσταση,ο εκπαιδευτικός αφού δώσει το χρόνο στο γονέα να ηρεμήσει ,να ακούσει  τι έχει να του πει ο γονέας .Αμέσως μετά θα του εξηγήσει ο ίδιος τι  έγινε. Θα πρέπει να εξηγήσει στο γονέα ότι στο  διαφορετικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται ο μαθητής( και που είναι το σχολείο )υπάρχουν κανόνες και νόρμες που πρέπει να ακολουθεί το παιδί και αρμόδιοι είναι το σχολείο και ο ίδιος για την τήρησή τους αλλά δεν έχει καμία αντίρρηση να ακούσει τις λύσεις  του ίδιου του γονέα που θα πρέπει όμως να εναρμονίζονται με το πλαίσιο που διέπει τη σχολική κοινότητα.. Από εκεί και πέρα τα πράγματα είναι πιο εύκολα και για τις δύο μεριές.Σε περίπτωση πάλι που ο γονέας επιμένει  στη δική του άποψη (καθώς υπάρχουν άνθρωποι με υπερτονισμένο «εγώ»)το εκπαιδευτικός ζητά  άμεσα από τον διευθυντή του σχολείου να μεσολαβήσει ως ανώτερο στέλεχος εκπαίδευσης και να διευθετησει το ζήτημα. Είναι σημαντικό να επικεντρωθούν οι λύσεις  στο μέλλον και στο τι θα κερδίσει το παιδί καθώς και στις μελλοντικές πιθανές συμπεριφορές που θα προκύψουν με το μέτρο  και όχι να παραμείνουν  στην περιγραφή του προβλήματος.

Πως να αποφύγετε τις συγκρούσεις.     

Αν κάποιος είναι προετοιμασμένος ότι μπορεί να προκύψουν συγκρούσεις, και έχει μερικές στρατηγικές για το πώς να ανταποκριθεί σε αυτές, θα αποφύγει τα χειρότερα.  Πάρα πολύ μεγάλη έμφαση πρέπει να δίνεται πάνω από όλα   στη συναίνεση και τη συνεργασία. Αυτό θα γίνει  αν διευκρινιστεί από την αρχή  και σε ήρεμο κλίμα και τόνο ότι όλα όσα θα ειπωθούν από τον εκπαιδευτικό είναι για το καλό και μόνο του μαθητή .Αν από φόβο, γιατί δεν θέλουμε μια πιθανή σύγκρουση με το γονέα ,κλείσουμε τα μάτια μπροστά σε κάτι που αφορά το παιδί ,οδηγούμαστε σε αποφυγή ανάληψης των ευθυνών που βαραίνουν τόσο το γονέα όσο και το δάσκαλο, κάτι που θα έχει  βεβαιωμένα μελλοντικές αρνητικές επιπτώσεις στο παιδί  τόσο σε επίπεδο συμπεριφοράς όσο  και στάσης απέναντι στη ζωή. Ο καλύτερος τρόπος για να αποφευχθούν οι περιττές συγκρούσεις είναι να δοθεί έμφαση στη δημιουργία  μια σχέσης με όλους τους γονείς αρχικά και κερδίζοντας την εμπιστοσύνη τους..Αυτό μπορει να επιτευχθεί αν από την αρχή της χρονιάς που θα αναλάβετε μια τάξη ακολουθήσετε μικρά και σταθερά βήματα.. Καλέστε τους γονείς  σε μια πρώτη συνάντηση χωρίς να αναφερθείτε στο τι περιμένετε από αυτούς  όσον αφορά το μαθησιακό κομμάτι των παιδιών και φυσικά δεν θα αναφερθείτε στον προγραμματισμό της ύλης..Δεν τους ενδιαφέρει αυτό άμεσα. ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ το γονέα, είναι να γνωρίσει ποιος είναι ο δάσκαλος του παιδιού του και αυτό θα το κάνετε μέσα σε μια γενική συζήτηση. Ορίστε λοιπόν «μέρα πρώτης γνωριμίας».Εκείνη τη μέρα εξηγήστε  τους ποιος’α είστε εσείς,, πώς εργάζεστε ,τι προσέχετε, που δίνετε βάση, τι σας ενδιαφέρει,  και ανοίξτε ένα εύκολο θέμα συζήτησης που αφορά την ανάπτυξη του παιδιού και που σε γενικές γραμμές οι γονείς έχουν άμεση σχέση όπως «παιδί και παιχνίδι» .Στο τέλος και πριν κλείσει η συνάντησή σας αλλά και οι επόμενες αφήνετε μια πόρτα ανοιχτή για συνεργασία όποτε το θελήσουν οι γονείς και ζητήστε το ίδιο να κάνουν και αυτοί  .Επίσης ένα μεγάλο λάθος που κάνουμε σαν εκπαιδευτικοί είναι στην πρώτη συνάντηση να ζητάμε να μας πουν ιδιαιτερότητες των παιδιών τους.Μα δεν σας ξέρουν. Πόσο εύκολο είναι αλήθεια , εσείς, από την πρώτη μέρα ,την πρώτη φορά, να εμπιστευτείτε έναν ξένο;Πως λοιπόν το περιμένετε από τους γονείς. Αν  θέλετε κάτι τέτοιο ορίστε μια μέρα μέσα στην επομένη βδομάδα και ενημερώστε τους  πως θα περιμένετε να μιλήσετε εάν  και εφόσον το επιθυμούν και ότι είστε πρόθυμοι να συνεργαστείτε για το καλό του παιδιού.Εάν έχετε μια καλή σχέση ως βάση, θα μιλάτε πιο εύκολα  και για δύσκολα θέματα.

Όταν προκύπτουν συγκρούσεις, ο δάσκαλος και το σχολείο είναι που έχουν την κύρια ευθύνη να προσπαθήσουν να επιλύσουν την κατάσταση. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουν είναι να αναλύσουν την κατάσταση με σκοπό να καταλάβουν οι γονείς  τι έχει συμβεί και πώς μπορούν να λυθούν τα προβλήματα. Ωστόσο, δεν πρέπει βιαστούν να δώσουν μια λύση

Κανείς δεν λέει ότι η συνεργασία σχολείου και γονέων είναι εύκολη ,.Μπορούμε όμως να βρούμε μια βάση.Και αυτό είναι προς το συμφέρον των μαθητών μας –παιδιών τους

Μηρτσέκη Βασιλική.

Δασκαλοι και γονεις (αντιμετωπίζοντας προβλήματα) from Vaso Mirtseki

ΕΥΈΛΙΚΤΗ ΖΩΝΗ ΚΑΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ.. (πρώτο στοχευμένο παιχνίδι..Ο έλεγχος μιας ομάδας πάνω σε άλλα άτομα)

Ευέλικτη και ακόμα δεν αποφασίσαμε το θέμα που θα ακολουθήσουμε..Ετσι ήταν μια ευκαιρία για παιδαγωγικό παιχνίδι εκείνες τις ώρες..
Έγιναν 2 δραστηριότητες που πιστεύω ότι θα θυμούνται για πάντα τα παιδιά..Παρακάτω θα περιγράψω την πρώτη.

Είχε σχέση με τον έλεγχο που μπορεί να κάνουν οι άλλοι επάνω μας..
Η δραστηριότητα..
Ζήτησα από 2 μαθητές να βγουν έξω από την τάξη και ζήτησα από τους υπόλοιπους απλά να σηκωθούν όρθιοι και να σταυρώσουν τα χέρια τους..Δεν εξήγησα σε κανένα τίποτα..(Εξάλλου για μένα το παιδαγωγικό κομμάτι πετυχαίνει μετά τη δράση και μετά τη συζήτηση..)
Έτσι και έγινε..Τα παιδιά σηκώθηκαν και σταύρωσαν τα χέρια τους στο στήθος.. Ζητήσαμε από τους  μαθητές που ήταν έξω να μπούν μέσα..Η συζήτηση ήταν ανάμεσά μας κανονική..Αλλά οι 2 μαθητές τα είχαν χαμένα..Νόμιζαν ότι κάτι έγινε ,κάτι λέγαμε για αυτούς προσπαθούσαν να καταλάβουν την όρθια στάση μας και να μπουν στο νόημα της ομάδας..Μετά από μερικά λεπτά οι 2 μαθητές έκαναν αυτό που θα κάναμε όλοι οι ανυποψίαστοι..Έδεσαν τα δάχτυλα των χεριών τους,σταύρωσαν τα χέρια τους η  μαθήτρια μπροστά και ο μαθήτής  πίσω από την πλάτη και άρχισαν να φέρονται σαν να μη συμβαίνει τίποτα  γυρνώντας ανάμεσα στους συμμαθητές /τριες τους προσπαθώντας να ενταχθούν στην ομάδα αλλά και να καταλάβουν τι συμβαίνει, Σε αυτό το σημείο σταμάτησα τη δραστηριότητα.
Τους ζήτησα να καθίσουμε κάτω και  ξεκίνησα με απλές ερωτήσεις στους 2 μαθητές: Πώς νιώσατε όταν μπήκατε στην τάξη(ομάδα)? Τι πιστέψατε?Τι σας έκανε να σταυρώσετε τα χέρια("Για να μη ξεχωρίζουμε "..Ήταν η απάντηση),τι συναισθήματα νιώσατε?("αδύναμοι μπροστά τους γιατί ξεχωρίζαμε" ήταν μια ακόμα απάντηση.)
Κατόπιν ρώτησα τους μαθητές που ήταν στην τάξη μέσα να μου πουν πως ένιωθαν οι ίδιοι που  όλοι μαζί είχαν την ίδια στάση  χωρίς να ξέρουν το γιατί(εγώ έδωσα το τι θα κάνουν) και πως ένιωθαν απέναντι στους συμμαθητές τους..Κάποιος κάποια στιγμή είπε την εξής φράση"Πολύ δυνατός κυρία..Ει χα τον έλεγχο.."Όταν τον ρώτησα ..Γιατί ?Μου απάντησε .."Γιατί ήμασταν πολλοί μαζί"..

Μετά που πήρα τις απαντήσεις προχωρήσαμε στην ουσία και στο στόχο της δραστηριότητας..Τους εξήγησα ότι σαν παιδιά που είναι  δεν έχουν αναπτύξει άμυνες απέναντι σε άλλους που θα θελήσουν να τους εντάξουν σε μια ομάδα ή να τους περάσουν με το δικό τους τρόπο τη δική τους σκέψη..Ότι λόγω της μη ανεπτυγμένης ικανότητάς τους να κρίνουν ποιο είναι το σωστό και ποιο όχι εύκολα μπορούν να παρασυρθούν σε καταστάσεις που δεν  βγάζουν σε καλό..Επίσης μέσα από κατάλληλες ερωτήσεις του είδους"Εντάξει τα έδεσες τα χέρια γιατί το έκαναν όλοι οι άλλοι,τίποτα δεν σου έλεγε όμως  να μην το κάνεις? ένας μαθητής απάντησε "Ναι μια φωνή μου έλεγε ότι δεν πρέπει αλλά ένιωθα ότι αν δεν το έκανα θα με κοροϊδεύουν.." βγήκε στην επιφάνεια ότι τα παιδιά. πάνω από τον εαυτό τους, βάζουν την αποδοχή από την ομάδα των συνομηλίκων και αυτό είναι πάνω από τη δική τους κρίση και επιθυμία..
Που κατέληξε όλο αυτό?Στο να καταλάβουν πως αν ποτέ για οποιοδήποτε λόγο κάποιος τους ζητήσει να μπουν στην παρέα του,αν ποτέ κάποιος από τις παρέες τους τους πει ότι δεν είναι κακό να κάνουμε μια άλφα πράξη (παραβατική),να μην νιώσουν ένοχοι αν πουν όχι,αν ποτέ κάποιος τους ζητήσει ,ειδικά άγνωστος, να γίνουν μέλη σε μια οργανωμένη παρέα-ομάδα να το συζητήσουν κατευθείαν με τους γονείς τους και να μη δεχτούν και το ότι το  να γίνεις όμοιος ή να κάνεις ό,τι κάνουν οι άλλοι (ειδικά αν σε εμπλέκουν σε παραβατική συμπεριφορά) για να μη σε κοροϊδεύουν ή γιατί δεν θέλεις να σε απομονώσουν οι υπόλοιποι που θεωρείς φίλους,δεν είναι δείγμα λογικής αντίδρασης..

Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να λένε όχι εκεί που χρειάζεται..Απαιτείται δουλειά ..Τόσο στο σχολείο από το δάσκαλο ,όσο και στο σπίτι από τους γονείς..Και δεν είναι το "μη "που θα κάνει το παιδί να μην προβεί σε παραβατική συμπεριφορά αλλά το "Θα ταν καλό να σκεφτούμε τι μπορεί να συμβεί αν εσύ....."

ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Τι μπορεί να προκαλέσει η τηλεόραση σε ένα παιδί κάτω των 3 ετών?Πόσο μπορούμε να καταστρέψουμε την ηρεμία του παιδιού εκθέτοντάς το στη "¨συγχρονη νταντά"?Τι μπορεί να προσφέρει ένα μουσείο ,ένα εινονογραφημένο βιβλίο σε ένα νήπιο?Δείτε το παρακάτω βίντεο και θα καταλάβετε τι πρέπει να κάνετε και τι δεν πρέπει να κάνετε..

Για όσους θέλουν να μάθουν κάτι παραπάνω για τη γνωστική εξελικτική θεωρία της ανάπτυξης των παιδιών

Επειδή πολλά λέγονται για τα παιδιά θα πρέπει όλοι μας ,γονείς,δάσκαλοι ,καθηγητές να γνωρίζουμε την γνωστική εξελικτική θεωρία της ανάπτυξης των παιδιών που θεμελίωσε ο Piaget και που πάνω σε αυτή έχουν βασιστεί πολλές θεωρίες μάθησης..Βρήκα αυτό το σχετικό  Ppt και σας το παρουσιάζω..Καλή ανάγνωση και ελπίζω να σας βοηθήσει να κατανοήσετε καλύτερα την εξελικτική θεωρία της ανάπτυξης και τα στάδια που περνούν τα παιδιά....

Piaget from Vaso Mirtseki

ΕΡΕΥΝΑ.."Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΩΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ.."

Είναι προσωπική έρευνα δική μου και του συναδέλφου Μέμου Χρήστου την οποία εκπονήσαμε κατα τη διάρκεια φοίτησής μας στο Διδασκαλείο ..

ΕΡΕΥΝΑ from Vaso Mirtseki

ΔΥΣΑΡΙΘΜΗΣΙΑ Μια διαταραχή που παρουσιάζεται στα παιδιά

   "Αναπτυξιακή δυσαριθμησία είναι μια δομική διαταραχή μαθηματικών ικανοτήτων που έχει τις ρίζες του σε γενετική ή σύμφυτη διαταραχή ορισμένων τμημάτων του εγκεφάλου, τμήματα που αποτελούν το άμεσο ανατομικοφυσιολογικό υπόστρωμα της κατάλληλης ηλικιακής ωρίμανσης των μαθηματικών ικανοτήτων- χωρίς να υπάρχει μια ταυτόχρονη διαταραχή των γενικών νοητικών λειτουργιών".( Miles, 1992).

Ο ίδιος ερευνητής υποστήριξε ότι η δυσαριθμησία συναντάται σε ποσοστό 6% στο γενικό μαθητικό πληθυσμό"
===========================================
Σε  ένα παιδί με δυσαριθμησία παρατηρούνται δυσκολίες με τις έννοιες και τις δεξιότητες του χρόνου και του προσανατολισμού, που ίσως οδηγούν σε μόνιμη ασυνέπεια σε ραντεβού και κοινωνικές εκδηλώσεις  ,ελαττωματική οπτικο-χωρική αντίληψη και οργάνωση, καλές  ακουστικές ικανότητες και πρώιμη ομιλία,διαταραγμένη εικόνα σώματος,δυσκολίες στον οπτικο-κινητικό συντονισμό, που μπορεί να φτάνει μέχρι τη δυσγραφία,έλλειψη κοινωνικής ενσυναισθησίας, δηλαδή σωστά αναπτυγμένης ικανότητας για εκτίμηση κοινωνικών καταστάσεων και αντίληψη των συναισθημάτων των άλλων καθώς ψηλότερες επιδόσεις στα λεκτικά παρά στα μη λεκτικά μέρη των δοκιμασιών.
Βέβαια μπορεί να μην παρατηρούνται όλα αυτά μαζί αλλά και μόνο  η ύπαρξη δυο ή τριών συνιστά μια περαιτέρω εξέταση του παιδιού.(πχ κάτι που πρέπει να αφυπνήσει ένα γονέα είναι αν το παιδί του σε ηλικία άνω των 7  δεν μπορεί να  κατέβει τα σκαλοπάτια με συνεχόμενη κίνηση ,ή να προσανατολιστεί εύκολα σε ένα χώρο ενώ επίσης  δεν καταλαβαίνει την έννοια του χρόνου με αποτέλεσμα παρόλο που πρέπει  να είναι στις 8 στο σχολείο και ξυπνάει πολύ νωρίτερα, πάντα να αργεί (ακόμα και αν ο ίδιος ο γονέας ανά 5 λεπτά του υπενθυμίζει το χρόνο που του έχει απομείνει για να φύγει ώστε να είναι στην ώρα του στην τάξη).
  Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μια προσπάθεια να δημιουργηθούν υποκατηγορίες για πιο ασφαλή διάγνωση και φυσικά για έγκαιρη  μαθησιακή παρέμβαση στο επίπεδο που παρουσιάζεται η διαταραχή.2 από τα είδη δυσαριθμησίας τα οποία ξεχώρισα γιατί συνήθως παρατηρούνται στα παιδιά ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΟ είναι  η περίπτωση β και γ  της Λεξιλογικής δυσαριθμησίας  και η γραφική δυσαριθμησία που συνυπάρχει με τη δυσγραφία -δυσλεξία..

Λεξιλογική δυσαριθμησία.
Η ιδιαίτερη αυτή διαταραχή αφορά μια δυσκολία στην ανάγνωση μαθηματικών συμβόλων ( ψηφίων, αριθμών, συμβόλων  των πράξεων και γραπτών μαθηματικών πράξεων). Πολύ  σοβαρή μορφή της λεξιλογικής δυσαριθμησίας είναι όταν το παιδί δεν είναι σε θέση Α.να διαβάζει τα μεμονωμένα  ψηφία
και / ή τα απλά σύμβολα των πράξεων (+, -, χ, : κλπ.).
Β.Σε λιγότερο σοβαρές μορφές, το  άτομο δεν μπορεί να διαβάσει πολυψήφιους αριθμούς (ειδικά µε περισσότερα από ένα μηδενικά  στο µέσο), αριθμούς
γραμμένους σε οριζόντια διάταξη περισσότερο παρά σε κάθετα, κλάσματα, τετραγωνικές  ρίζες, δεκαδικούς αριθμούς  και ούτω καθεξής.
Γ.Σε κάποιες περιπτώσεις συγχέονται όμοια σε εμφάνιση ψηφία όπως το 3 µε  το 8, το 6 µε το 9, το 4 µε  το 7 και αντιστρόφως) ή  αντιστρέφονται κατά την ανάγνωση διψήφιοι αριθμοί όπως το 12 µε  το 21.

Γραφική δυσαριθμησία.
Είναι μία δυσκολία στο χειρισμό μαθηματικών  συμβόλων  στο γράψιμο, ανάλογη της λεξιλογικής δυσαριθμησίας. Η  γραφική δυσαριθμησία  συχνά συνυπάρχει µε  τη δυσγραφία και τη δυσλεξία. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις αυτής της μορφής  το παιδί δεν είναι σε θέση να γράψει αριθμούς
που του υπαγορεύονται, να  γράψει τις αριθμητικές λέξεις ή μπορεί  να υπάρχει πρόβλημα και στην αντιγραφή.
 Όπως αναφέρει ο Kosc, η λεξιλογική και η γραφική δυσαριθμησία καλούνται επίσης και αριθμητική  δυσλεξία και αριθμητική δυσγραφία και οι δυο μαζί είναι γνωστές στη βιβλιογραφία ως αριθμητική δυσυμβολία.

(Πληροφορίες για τη δημιουργία του παρόντος κειμένου-άρθρου χρησιμοποίησα απο την Παγώνη Ηλέκτρα,δασκάλα Ειδικής Αγωγής.)

Κρίσεις οργής και θυμού των παιδιών

Πολλές φορές τα παιδιά έχουν ξεσπάσματα οργής και θυμού..ΜΕΧΡΙ να βρείτε την αιτία(αν επαναλαμβάνονται καλό είναι να ζητήσετε τη βοήθεια ενός/μιας ειδικού παιδοψυχολόγου ή  αναπτυξιολόγου )πρέπει να βρείτε τρόπο να προστατέψετε το παιδί σας αλλά και τους άλλους γύρω του..
Το παρακάτω άρθρο -αν αντιμετωπίζετε τέτοιου είδους πρόβλημα-ίσως μπορεί να σας δώσει μερικές ιδέες για την αντιμετώπιση των κρίσεων του παιδιού σας..
 
ΚΡΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΞΕΣΠΑΜΑΤΑ ΟΡΓΗΣ: ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΙ


Στρατηγικές για να αποφεύγετε τη  εμφάνιση ή την επανεμφάνιση των ξεσπασμάτων οργής:

    Ελαττώστε τις καταστάσεις που σας αναγκάζουν να λέτε «όχι» και αποθηκεύστε αντικείμενα που σπάνε
    Χρησιμοποιείστε την απόσπαση προσοχής: Όταν η ένταση ανεβαίνει, οδηγήστε την  προσοχή του παιδιού σας σε μια πιο αποδεκτή δραστηριότητα.
    Παρουσιάστε επιλογές μέσα στα όρια του αποδεκτού πχ «θέλεις να φορέσεις τις μπλε ή τις κόκκινες πιτζάμες σου;
    Διαλέξτε σε ποιες διαφωνίες θα δώσετε περισσότερο επιμονή: Όσο πιο σημαντικό το θέμα, τόσο περισσότερο πρέπει να επιμείνετε στην αρχική σας άποψη
    Όταν το μικρό παιδί σας ξεσπάσει, μείνετε κοντά του, για να σας βλέπει και συνεχίστε τη καθιερωμένη σας ασχολία Μερικά παιδιά χρειάζονται να τα κρατάς αγκαλιά για να αποκτήσουν τον έλεγχο
    Για ένα μεγαλύτερο παιδί, καθιερώστε τον κανόνα να πηγαίνει στο δωμάτιο του για να ηρεμήσει
    Σκεφτείτε ότι πολλές φορές δεν μπορείτε να το βοηθήσετε γιατί δεν ελέγχετε τα δικά σας συναισθήματα
    Χρησιμοποιείστε εκφράσεις όπως « έχεις χάσει τον έλεγχο» αντί για «είσαι ένα κακό παιδί» και επιβραβεύστε τον όταν καταφέρει να το ελέγξει
    Όταν τελειώσει ένα επεισόδιο ξεσπάσματος, το παιδί πρέπει να καταλάβει ότι ξεκινάμε από την αρχή και πως όποιο και να ήταν το αρχικό του αίτημα, δεν πρέπει να του το ικανοποιήσουμε, διαφορετικά τα ξεσπάσματα θα γίνουν τρόπος χειρισμού των γύρω του.
    Προσπαθήστε να «πιάσετε» το παιδί σας σε μία περίσταση όπου δείχνει καλή συμπεριφορά: Προσπαθήστε να καλλιεργείστε μια θετική συμπεριφορά, με το να σχολιάζετε και να επαινείτε την καλή συμπεριφορά του παιδιού σας.

Η σωματική τιμωρία δεν είναι η λύση, μην αφήνετε κανένα να χτυπά το παιδί σας ή παιδί σας να χτυπά κάποιον άλλο.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΓΚΟΛΤΣΙΟΥ
ΠΑΙΔΙΑΤΡΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΙΟΛΟΓΟΣ
ΔΙΔΑΚΤΩΡ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ