Πέμπτη

Γονείς, μη "λιθοβολείτε"τα παιδιά σας!!

Πολλές φορές ως εκπαιδευτικοί έχουμε δει τους μαθητές μας να κλαίνε,να απελπίζονται. Έχουμε δει τους  μαθητές μας να μετατρέπονται κυριολεκτικά σε ανθρώπινο ράκος όταν δίνουμε βαθμολογίες γραπτών δοκιμασιών ή τους ελέγχους απόδοσης..Παιδιά κλαίνε,θυμώνουν με τον εαυτό τους ,δεν ξέρουν πως να ξεσπάσουν και μετατρέπονται σε σκιές μέσα στις τάξεις ή γίνονται επιθετικοί προς τον εκπαιδευτικό τους αλλά και προς τους συμμαθητές τους.
Πάντα η ίδια απάντηση όταν τα ρωτάς "τι έχεις "και πάντα με τον ίδιο τρόπο.
"Θα με μαλώσουν ΑΝ ΔΕΝ ΦΕΡΩ καλό βαθμό και αν δεν ανεβάσω το βαθμό μου"ή "Τι θα πω στη μαμά μου ή στο μπαμπά μου?Πώς θα τους πω ότι πήρα 7 ή 17 ή 57%?  Φοβάμαι..Πώς να τους το πω?"και εκεί το παιδί ¨σπάει¨ και  σαν εκπαιδευτικός έχεις να παλέψεις με τους φόβους αυτού του παιδιού και ταυτόχρονα να το κάνεις να δει τη μοναδικότητά του.

ΓΟΝΕΙΣ αναγνωρίζετε  κάπου τον εαυτό σας?Πιστεύετε ότι αυτό το λέει το παιδί σας?Για σκεφτείτε λίγο πιο προσεκτικά.Ναι είστε αρκετοί -μην πω πολλοί-οι γονείς που έχετε προκαλέσει στα παιδιά σας όχι μόνο τα συναισθήματα αλλά και τις αντιδράσεις που προανέφερα.
Ακούμε από  πολλούς γονείς την κλασική κουβέντα"Δεν με πειράζει αν φέρει 9 ή 8 η 18 ή 108 .Με ενδιαφέρουν άλλα που θέλω να κατακτήσει" . Μα τότε πως βλέπουμε στα μάτια των παιδιών σας την απόγνωση,το φόβο,τον τρόμο,την κριτική,το πόσο πιεσμένα είναι?Κάτι πάει λάθος.Κάτι δεν λέτε σε εμάς. Γιατί τα παιδιά σας τα βλέπουμε ,τα ζούμε ..
Είστε εσείς που βγαίνετε έξω και καμαρώνετε για τους βαθμούς που πήρε το παιδί σας,για το απουσιολόγιο που του έδωσαν ,για τη σημαία που θα κρατήσει  έχοντας το όμως πιέσει τόσο πολύ που το παιδί σας είναι στην τάξη κυριολεκτικά μια μηχανή που σκέφτεται πως θα ικανοποιήσει τους γονείς του και δεν κοιτάει να μάθει για αυτόν.Το δικό σας "θέλω " προσπαθεί  να καλύψει  και αν δεν το καταφέρει  εσείς σαν γονείς προσφεύγετε στην κακή κριτική.
Είστε εσείς που λέτε πως νοιάζεστε για το καλό του μα όταν δεν μπορεί να κάνει κάτι τα βάζετε με τον εκπαιδευτικό αλλά  και με το ίδιο σας το παιδί απαιτώντας από αυτό να μάθει όλα αυτά που και  εσείς πιθανόν δεν συγκρατήσατε ποτέ στο σχολείο και δεν θυμάστε και σήμερα παρόλο που σας τα δίδαξαν προχωρώντας μάλιστα ακόμα παραπέρα στο χειρότερο στάδιο .Προχωράτε στο να το συγκρίνετε με άλλα παιδιά ή να συγκρίνετε τα άλλα παιδιά με το δικό σας

Και το παιδί σας έρχεται στο σχολείο κυνηγώντας το δικό σας "Θέλω",φοβάται μη σας απογοητεύσει,μην πέσει στα μάτια σας ,μη χάσει το "μπράβο σου παιδί μου"γιατί μάθατε να του το λέτε μόνο κοιτώντας τους βαθμούς του και όχι προσέχοντάς το πχ σε ένα παιχνίδι που ακολουθεί τους κανόνες.
Δεν μπορείτε να καταλάβετε σε τι μετατρέπετε τα παιδιά σας έτσι?Δεν μπορείτε να σκεφτείτε τι ενήλικο δημιουργείτε ..Κάθε νόμισμα έχει 2 όψεις. Έτσι έχουμε και 2 αντιδράσεις παιδιών
Και από τις δύο πλευρές έχουμε παιδιά που τρελαίνονται κυριολεκτικά από τη χαμηλή (για εσάς ) βαθμολογία.
Η μία πλευρά έχει παιδιά που κλαίνε,που ακόμα και αν γνωρίζουν τις αδυναμίες τους εκλιπαρούν κυριολεκτικά για ένα καλύτερο βαθμό και  γίνονται ικέτες για να μη χάσουν τη δική σας αγάπη (γιατί του μάθατε πως η αγκαλιά και η αγάπη πάει με το βαθμό στα μαθήματα αλλά και με  τις επιτυχίες του) αλλά και επειδή φοβούνται τις φωνές σας ,έχει παιδιά που απομονώνονται από το σύνολο και δεν μιλάνε ειδικά αν δεν έχουν διαβάσει καλά επειδή φοβούνται μην αλλάξει ο βαθμός τους και κρύβονται πίσω από τους συμμαθητές τους του μπροστινού θρανίου,παιδιά που έρχονται στο σχολείο και μας λένε"με τρέλανε κυρία.40 ΑΣΚΗΣΕΙΣ μου έβαλε η μαμά να κάνω " και  σε  παρακαλάει να δώσεις 4 παραπάνω εσύ για να γλιτώσει το μαρτύριο των ασκήσεων στο σπίτι,παιδιά που σου λένε"δεν με καταλαβαίνει κυρία ..Εξηγώ πως προσπαθώ αλλά με πιέζει στο σπίτι ΠΟΛΥ.Δεν με καταλαβαίνουν" και εσύ ξέρεις πως πραγματικά προσπαθεί αλλά "δεν το χει" στο βαθμό που οι γονείς περιμένουν και αναρωτιέσαι γιατί δεν βλέπουν τα άλλα που έχει το παιδί τους.
    Από την άλλη πλευρά του νομίσματος έχουμε την άλλη αντίδραση. Περιλαμβάνει αυτά που προανέφερα  αλλά έχει και άλλα...Είναι οι μαθητές που γράφουν στα τετράδιά τους ή στα θρανία τους "είμαι ηλίθιος"όταν δεν παίρνουν μπράβο σε ένα διαγώνισμα ,που "κλέβουν "στα διαγωνίσματα για να μη σας ακούν να λέτε"τι βαθμό πήρες".,που αρχίζουν και συμπεριφέρονται εριστικά στους συμμαθητές τους ειδικά σε αυτούς που δεν είναι καλοί μαθητές ,που προκαλούν προβλήματα γιατί μεταφέρουν την πίεση που νιώθουν στο σπίτι στο σχολείο,είναι το παιδί σας που όλη του η ζωή γίνεται το κυνήγι του βαθμού σαν να είναι πράγματι αυτό και προσπαθεί να κάνει ό,τι μπορεί (ακόμα και να παραβεί κανόνες)για να το πετύχει..Είναι το παιδί που η αριστεία είναι το φάρμακο για όλα  και που αν δεν είναι άριστος είναι "ενα μηδενικό¨"Και αλίμονο αν αυτός ο μαθητής χάσει κάτι..Χάνει τη γη από τα πόδια του..Θεωρεί πως χάνει την κυρίαρχη θέση του.

ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΥΟ πλευρές του νομίσματος έχουμε το ίδιο αποτέλεσμα.Παιδιά σε άσχημη ψυχολογική
κατάσταση.Παιδιά που όλη τους η ζωή είναι οι σχολικοί βαθμοί.Παιδιά που  νιώθουν ανεπαρκή,"χαζά""καθυστερημένα" τα ίδια(είναι λέξεις παιδιών ΄που ακούμε σε περιπτώσεις βαθμολογιών)παιδιά που φοβούνται την αντίδραση των γονιών τους επειδή κυριολεκτικά τα ισοπεδώνουν..Και εμείς βλέπουμε  τις αντιδράσεις  τους τις αναγνωρίζουμε  και σε αρκετές περιπτώσεις προχωρούν ακόμα παραπέρα μα εκεί είναι αδύνατο να επέμβουμε μόνοι μας .Πολλές φορές κρίνεται απαραίτητο να παρέμβει  ειδικος παιδοψυχολόγος γιατί η "ζημιά " στην ψυχή του παιδιού είναι πιο μεγάλη και η πληγή του  πιο βαθιά αλλά δυστυχώς πολλοί γονείς δεν μας ακούτε όταν σας το προτείνουμε..Και φτάνουμε στην εφηβεία και εκεί είναι που αυτά τα παιδιά στις εξετάσεις για τα ΑΕΙ και ΤΕΙ αν αποτύχουν θεωρούν πως τελείωσε η ζωή τους και δυστυχώς κάθε χρόνο πολλά  από αυτά φτάνουν ακόμα και στο σημείο  να κάνουν κακό στον εαυτό τους..

Γονείς μη λιθοβολείτε τα παιδιά σας.Δεν έχουν όλα αυτά που εσείς ονειρεύεστε .Δεν μπορούν να κατέχουν όλα τα γνωστικά αντικείμενα που εσείς πιστεύετε πως είναι θέμα τακτικής και προγραμματισμού να  μάθουν και τα πιέζετε να τα καταφέρουν.Αποδεχτείτε και το 8 και το 15 και το 50 σε ένα μάθημα αν βλέπετε πως το παιδί σας προσπαθεί και δεν τα καταφέρνει. Έχει άλλα τόσα θετικά στοιχεία που θα πρέπει να δείτε. Αγκαλιάστε το παιδί σας για αυτό που είναι και όχι για αυτό που ΘΑ ΘΕΛΑΤΕ να είναι...


2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Είμαι από εκείνους τους γονείς ευτυχώς ,που δεν μείωσα ούτε απέρριψα ποτέ το παιδί μου για την όποια βαθμολογία του έχουμε αναπτύξει με τα παιδιά μας μια τέτοια σχέση που δεν μας απέκρυψαν ποτέ τίποτε όσον αφορά την επίδοση τους γιατί ξέραν οτι δεν θα υπάρχει αρνητική αντίδραση (οχι αδιαφορία).Μην πυροβολείτε όμως τόσο πολύ τους γονείς ,γιατι τα ιδια παραδείγματα υπάρχουν και από την μεριά των εκπαιδευτικών .Δηλαδή δάσκαλοι και καθηγητές να ασχολούνται στην τάξη και να κάνουν μάθημα με 2-3-4 μαθητές που ειναι οι πολύ καλοί .και να αδιαφορούν για τους υπόλοιπους σαν να ειναι παιδιά δεύτερης κατηγορίες και όχι ισάξια και με το ίδιο δικαίωμα στην μάθηση .Το δε εκπαιδευτικό σύστημα ειναι το πρώτο και κύρια υπεύθυνο γι αυτή την κατάντια της βαθμοθηρίας και οχι της γνώσης με όλες της παραμέτρους της .!!!!!!!!!!

Βάσω Μηρτσέκη είπε...

Αν προσέξατε δεν μίλησα για όλους τους γονείς.Αναφέρομαι σε αυτούς που προσπαθούν να πείσουν τα παιδιά τους πως η σχολική επιτυχία είναι το Α και το Ω της ζωής και τους το περνάνε με αποτέλεσμα η παραμικρή αποτυχία να στοιχίζει στο παιδί πολύ περισσότερο από ότι νομίζουμε,.Χαίρομαι που ανήκετε στην άλλη κατηγορία γιατί μεγαλώνετε ένα υγιέστατο παιδί που οι γονείς του ξέρουν τα όριά του.Όσο για το παράδειγμα σχετικά με τους εκπαιδευτικούς που μου αναφέρατε και που ασχολούνται με 2,3 παιδιά δεν έχει σχέση με το συγκεκριμένο κείμενο γιατί γράφω για την πίεση που ασκείται στα παιδιά από το σπίτι και τα αποτελέσματα αυτού μα θα σας απαντήσω για να μην πείτε ότι υπεκφεύγω την απάντηση. Αυτό που αναφέρατε δεν μπορώ να το ξέρω γιατί δεν είμαι στην τάξη τους και δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη ..Γνωρίζοντας όμως το θέμα της διδασκαλίας καλά ,σας διαβεβαιώνω πως οι μέθοδοι διδασκαλίας απαιτούν την ενεργή συμμετοχή όλων των παιδιών στην τάξη οπότε αν αυτό που αναφέρατε συμβαίνει σίγουρα, αφορά μεμονωμένες περιπτώσεις και πάντα με άλλες παραμέτρους πίσω από αυτές. και εκεί πρέπει να αναζητηθούν τα αίτια..Σύμφωνα πάντως με πρόσφατη έρευνα τέσσερις στους πέντε μαθητές ανέφεραν ότι νιώθουν αποδεκτοί από τους καθηγητές τους ενώ σε χαμηλότερα ποσοστά ότι οι καθηγητές τους νοιάζονται γι’ αυτούς(69,2%) και ότι εμπιστεύονται τους καθηγητές τους (56,3%).Αν ίσχυε αυτό που μου γράφετε σε μεγάλο βαθμό τότε τα αποτελέσματα της έρευνας θα ταν τελείως διαφορετικά..Οσο για το εκπαιδευτικό σύστημα και την αναφορά σας σε αυτό θα συμφωνήσω πως πρέπει να εκσυγχρονιστεί. και γιατί όχι να αλλάξε

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...